تذنیب در شعر فارسی

ادبستان شعر و هنر

تذنیب در شعر فارسی

تذنیب در اصطلاح بدیع به دو معناست :

 

۱-معنای نسخت تذنیب،آن است که شاعر،برای حفظ قافیه،کلمه ای را با یک حرف افزوده به کار برد.مانند کلمه ی " سخن " در بیت زیر از رودکی سمرقندی که برای قافیه،تبدیل به " سخون " شده است :

بودنی بود می بیار کنون

رطل پر کن مگوی بیش سخون

 

یا مانند نمونه ی زیر از منجیک ترمذی که واژه ی " قبا " به خاطر رعایت قافیه به " قباه " تبدیل شده است :

به روی گویی ماه است بر نهاده کلاه

به برز گویی سروست در میان قباه

 

هم چنین نمونه ای دیگر از منجیک ترمذی :

به دریای عقل کرده شناه

وز بد و نیک روزگار آگاه

 

افزودن حرف به کلمات در شعر،در شعر سبک خراسانی رواج داشته است.

 

 

 

۲-معنای دیگر تذنیب آن است که گوینده پس از جمله ای که خواننده انتظار دارد جمله ی بعدی اش غم انگیز باشد،جمله ای روحبخش و شادی آور ذکر کند.مانند بیت زیر :

درد عشقی کشیده ام که مپرس

زهر هجری چشیده ام که مپرس

هم چو حافظ غریب در ره عشق

به مقامی رسیده ام که مپرس


http://s1.picofile.com/file/6894930580/ophujdftrh_tggh.gif  واژگان کلیدی:آرایه ادبی تذنیب،معنی تذنیب،تذنیب یعنی چه،تذنیب چیست،توضیح درباره تذنیب،مقاله ای پیرامون موضوع تذنیب در زبان و ادبیات فارسی،تذنیب در شعر و ادب پارسی،صنعت تذنیب،تعریف تذنیب،تذنيب،تذنیب با ذکر مثال و نمونه،شعر دارای آرایه تذنیب،بیت تذنیب،تذنیب به چه معناست.

دیدگاه ها برای این مطلب

نوشته شده توسط : Fateme
تاریخ : 1396/5/17


نظر :
سایتتون فوق العاده اس
دمتون گرم خدایی
پاسخ :

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی