تفویف در شعر

ادبستان شعر و هنر

تفویف در شعر

تفویف در اصطلاح بدیع،آن است که گوینده،شعر خود را بر وزن و آهنگی خوش آورد و از آوردن کلمات،ترکیبات و استعارات دور از ذهن پرهیز کند و هر بیت،معنای مستقلی داشته باشد و کلمات قافیه نیز در جای مناسب خود نشانده شود.مانند شعر زیر از شهید بلخی :

اگر غم را چو آتش دود بودی

جهان تاریک بودی جاودانه

درین گیتی سراسر گر بگردی

خردمندی نیابی شادمانه

 

شعری که صنعت " تفویف " در آن به کار رفته را " مفوّف " نامند.

به کار بردن تفویف در کتب بدیع سنتی،از محسنات شعر تلقی می شود.


واژگان کلیدی:تفویف چیست؟،تفویف یعنی چه،معنی تفویف در زبان و ادبیات فارسی،مقاله ای پیرامون تفویف در زبان و ادبیات فارسی،توضیح درباره تفویف در شعر و ادب پارسی،تفویف با ذکر مثال و نمونه،شعر دارای تفویف،مفوف در شعر فارسی،آرایه ادبی تفویف،صنعت تفویت،شعر دارای تفویف،شعر ابیات بیت اشعاری که تفویف دارند.

دیدگاه ها برای این مطلب


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی