اماله در شعر پارسی

ادبستان شعر و هنر

اماله در شعر پارسی

اماله در اصطلاح بدیع آن است که حرف " الف " به حرف " ی " تبدیل شود.مانند کلمات زیر :

خضاب - خضیب    ،     رکاب - رکیب     و ... .

چنین تغیری در محل قافیه صورت می گیرد.مانند شعر زیر از رودکی سمرقندی :

 

چرخ بزرگوار یکی لشکری بکرد

لشکرش ابر تیره و باد صبا نقیب

نقاط برق روشن و تندرش طبل زن

دیدم هزار خیل و ندیدم چنین مهیب

تندر میان دشت همی باد بردمد

برق از میان ابر همی برکشد قصیب

لاله میان کشت همی بخندد ز دور

چون پنجه ی عروس به حنا شده خضیب

 

اماله بیشتر در واژگان زبان عربی صورت می گیرد اما برخی شاعران،واژه های فارسی را نیز اماله شده به کار برده اند.

قافیه ای که در آن اماله صورت گیرد را " قافیه ی ممال " گویند .


http://s1.picofile.com/file/6894930580/ophujdftrh_tggh.gif  واژگان کلیدی: آرایه ادبی اماله،اماله چیست،اماله یعنی چه،معنای اماله در زبان و ادبیات فارسی،اماله به چه معناست؟،توضیح درباره اماله در نظم و شعر ایران،مقاله ای پیرامون موضوع اماله در شعر زبان و ادب پارسی،اماله همراه با نمونه و مثال،قافیه ممال چگونه است،بیتی که اماله داشته باشد،ابیاتی که اماله دارند.

دیدگاه ها برای این مطلب


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی