چند شعر طنز از مهدی استاد احمد

ادبستان شعر و هنر

چند شعر طنز از مهدی استاد احمد

شعر نخست:

 

بی همگان به سر شود،بی تو مگر نمی شود ؟!
 
در دل بی قرار من عشق تو شر نمی شود
 
 
گر نروی تو از برم من بگریزم از درت 
 
موهبتی برای من مثل سفر نمی شود
 

 

لطف کن ای نگار من دور شو از کنار من 
 
با دو – سه متر فاصله رفع خطر نمی شود

 

 

کور شد اشتهای من ناز نکن برای من
 
قند و عسل برای تو مثل پسر نمی شود !
 

 

اسب خیالِ شعر من می رمد از کنار تو 
 
عشوه ی بیهوده نکن اسب که خر نمی شود
 
 
هرچه کنی به خود کنی گر همه نیک و بد کنی
 
دامن ضد آبِ من یک ذره تر نمی شود
 
 
سرو چمان من دگر همدم گل نمی شود 
 
میل چمن نمی کند سیخ جگر نمی شود !
 

 

دایره ی خیال اگر مستِ شعاع  چشم تو
 
زاویه ی نگاه من با تو وتر نمی شود 
 

 

حرف به افراط زدم گیج شدم قاط زدم
 
شعر که همواره چنان درّ و گهر نمی شود
 
 
یا تو بیا به خانه ام یا ببرم به خانه ات
 
یا برو بی خیال شو یا دم  در نمی شود
 
 

 

مایه ی انحراف من ! گوش کن اعتراف من :
 
بنده هم عاشقم ولی زیر  گذر نمی شود !
 

شعر دوم:

 

شلوارا کوتاهه، مانتوها چسبونه
 
دوهزارتا ليلي واسه هر مجنونه
 

 

من چه‌قد خوشبختم همه‌چي آرومه
 
مانتوها چسبونن، همه‌چي معلومه!
 

 

بگو اين آرايش تا ابد پابرجاس
 
حالا که خط‌ چشم تو نگاهت پيداس!
 
 
من چه‌قد خوشبختم زندگي آسونه
 
زندگي شيرينه همه‌چي ارزونه
 
 
همه‌چي آرومه غصه‌ها خوابيدن
 
پول خوبي مي‌دن واسه‌ي زاييدن!
 

 

ما چه‌قد خوشبختيم همه‌چي آرومه
 
چه‌کسي بيکاره؟ چه کسي محرومه؟
 

 

غول بدبختي رو غول خوشبختي خورد
 
هرچي که مشکل بود همه رو لولو برد!
 

 

قاضيا بيکارن زندونا تعطيله
 
پايه‌ي ميز کسي نيست کلي ميله
 

 

شيشه‌ي نوشابه جز واسه خوردن نيست
 
کار وانت غير از پرتقال بردن نيست!
 
 
تو خيابون غير از ليلي و مجنون نيست
 
روي هيچ ديواري قطره‌هاي خون نيست
 

 

نيست اصلا سانسور سايتها فيلتر نيست
 
توي ميزگردا پشت هم زرزر نيست!
 

 

اونقَدَر خوشبختم اونقَدَر خوشحالم
 
که به بعضي‌جاها وازلين مي‌مالم!
 

 

زده زير دلمون خوشي افراطي
 
من نخوردم چيزي يا نکردم قاطي!

 

 

اين ترانه‌ ي قشنگ"همه‌چي آرومه"
 
اثري از من نيست، اثر باتومه!
 

شعر سوم:

 

تو خیلی وقته که می خوای لباسمو اتو کنی
 
به‌جای کنسرو عدس غذای تازه رو کنی
 
 
 
کتم مچاله روی تخت شلوارا چرک و تیره بخت
 
دو هفته می ری تو کما جورابامو که بو کنی
 
 
 
خونه کثیف و مندرس یه کم به زندگی برس
 
غیر زناشویی باید یه ذره شست و شو کنی
 
 
 
تا نباشه غذات دو رنگ دلم برات نمی شه تنگ
 
هر چقدم مانیکور و بوتاکس و رنگ مو کنی
 
 
 
مش بکنی تل بزنی نیم کیلو ریمل بزنی
 
ژل بزنی تو شیش تا جات این لبا رو لبو کنی
 
 
 
سردمه گرمم نمی شه لرزیدنم کم نمی شه
 
تو سوز نصفه شب اگر هر چی پتو پتو کنی
 
 
 
این کدوهای یخ ‌زده تو فریزر باشه بده
 
کی می خوای این قندیلا رو مسمای کدو کنی
 
 
 
عشوه نکن غمزه نیا فایده نداره این کارا
 
منو پیشی صدا کنی یا خودتو جوجو کنی
 
 
 
گشنمه بسه دیگه حرف پر نمی شه خالی ِ ظرف
 
هرچی که پشت تریبون هی قوقولی قوقو کنی
 
 
 
دلم می سوزه منتها سیر نمی شه جون شما
 
میون صحبتات اگر بغض و اوهو اوهو کنی
 
 
 
رگام دیگه نداره خون نونو می خوام نه حرف نون
 
تمام سایتا فــیـلتـرن نونُ که جستجو کنی
 
 
 
گور بابای دشمنه این‌چیزا حرفای منه
 
چرا خودت رو متهم به داشتن هوو کنی
 
 
 
یه لَنگِ نون شبیه من یه خوش‌زبون شبیه تو
 
محاله حرفو جای نون تو گوش من فرو کنی
 
 
 
یه‌بار دیگه دارم می گم خالیه ظرف کافیه حرف
 
بازم شروع می کنم اگر بخوای شرو کنی
 

شعر چهارم:

 

 

ندارد شاخ و دم دنیاپرستی 
 
مبادا جز خدایت را پرستی

 

خداوندِ گروهی  ملکِ مرغوب
 
گروهی دینشان ویلاپرستی

 

گروهی بنده‌ی انواع خودرو:
 
بی‌.ام.‌و، بنز، ماکسیماپرستی!
 
 
گروهی نیز ثروتمندترها
 
هوایی‌تر: هواپیما پرستی
 
 
و بعضا جمعی از دریانوردان
 
شدیدا غرق در دریاپرستی
 
 
یکی از دوستانِ عشقِ خارج
 
کند تفریح با ویزاپرستی
 
 
وحتی فوتبالیستی دیده‌ام من
 
که باشد دین وی فیفاپرستی
 
 
گروهی موقع برنامه‌سازی
 
به کل محو صدا سیماپرستی
 
 
و بعضی مجریان مجذوب دوربین
 
به شدت گرم با اجرا پرستی
 
 
و جمعی چک‌ به‌ دستان در صف بانک
 
برای آتیه، فرداپرستی
 
 
گروهی نیز وقت انتخابات
 
به شدن مومن  آرا پرستی
 
 
گروهی مردها: خانم‌پرستی
 
گروهی بانوان: آقاپرستی!
 
 
و جمعی نیز پایین منابر
 
نشسته، عاشق بالاپرستی...
 
 
خلاصه هرکسی چیزی پرستد
 
مبادا تو از این چیزا(!) پرستی
 
 
«اگر در دیده‌ی مجنون نشینی»
 
نگاهت می‌شود لیلاپرستی
 
 
خداوندا به بعضی‌ها عطا کن
 
کمی از لذتِ یکتاپرستی
 

شعر پنجم:

 

عشق یعنی اینکه تو باور کنی
 
می توانی یک نفر را خر کنی
 
 
کذب را هنگام فعل مخ زنی
 
آنچنان گویی که خود باور کنی
 
 
با دروغی جور شد گر امر خیر
 
راست را هرگز مبادا شرکنی

 

عشق همچون طایری توخالی است
 
راست گردر آن رود پنچر کنی
 
 
می شود چون موم در دستت اگر
 
از خودت حرف قلمبه در کنی
 
 
می توانی گر چه هستی بی سواد
 
شعرهای خوشگلی از برکنی:
 
 
"تن مپوشانید از باد بهار"
 
نقل قول از شخص پیغمبر کنی
 
 
"بر سر عشاق گو طو فان ببار"
 
چتری از اغراق را بر سر کنی
 
 
"خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگر"
 
 وصف جام و باده و ساغر کنی
 
 
بعد یک مقدار تمرین، کذب محض
 
می شود جاری چو لب را تر کنی

 

می شود او عا شق تعریف هات
 
اندکی لب را اگر ترتر کنی!
 
 
نزد اختر چون که بنشینی مباد
 
وصف چشم و ابرو ی زیور کنی
 
 
پیش زیور نیز چون هستی مباد 
 
نقل رنگ گیسوی آذر کنی
 
 
روی هم رفته نباید پیش زن
 
صحبت از معشوقه ای دیگر کنی
 
 
از درو غت خار گل میگردد و
 
می شود تقدیم یک جیگر! کنی
 
 
گر پسر هستی بیابی دختری
 
یا اگر هم دختری، شوهر کنی

http://s1.picofile.com/file/6894930580/ophujdftrh_tggh.gif واژگان کلیدی: اشعار مهدی استاد حمد،نمونه شعر مهدی استاد احمد،شاعر مهدی استاد احمد،شعرهای مهدی استاد احمد،یک شعر از مهدی استاد احمد،شعری از مهدی استاد احمد،غزل مهدی استاد احمد،غزل های مهدی استاد احمد،شعر طنز مهدی استاد احمد،هزلیات مهدی استاد احمد،شعر اجتماعی مهدی استاد احمد،فکاهی،فکاهیات.

دیدگاه ها برای این مطلب


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی