ساتی و ساتی سرایی در شبه قاره ی هند

ادبستان شعر و هنر

ساتی و ساتی سرایی در شبه قاره ی هند

زنان هندو را پس از مرگ شوهر در آتش می سوزاندند.این سوزاندن زنان بعد از مرگ شوهر،بنا به تعالیم هندویی برای آسایش روح شوهرشان در جهان دیگر بوده است.به این سوزاندن زنان "ساتی"می گویند.این آیین  تا اواخر قرن هجده میلادی در شبه قاره برگزار می شد.

شاعران پارسی گوی هند،ساتی شدن را نشانه ی عشق به شوهر دانسته و به سبب آن،وفاداری زنان هندو را در اشعارشان ستوده اند."امیر خسرو دهلوی"یکی از این شاعران بود.برخی از پیروان "سبک هندی"می کوشیدند درون مایه ی اشعارشان را از زندگی روزمره ی مردم برگیرند و امیرخسرو دهلوی نیز بیشتر اشعارش را بدین گونه سروده که در تشبیه های شاعرانه اش از برخی آداب هندوان،مانند ساتی،یاد کرده است.

"صائب تبریزی"،غزل و ابیاتی دارد که در آن ها به موضوع "ساتی"پرداخته است.مانند ابیات زیر از ایشان:

اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

داغ تبخاله به کنج لب کوثر سوزد

آستین دست ندارد به چراغ گل داغ

این چراغی است که تا دامن محشر سوزد

آتش عشق ز خاکستر هند است بلند

زن در این شعله ستان بر سر شوهر سوزد

"دلشاد پسروری" - متوفی به سال ۱۱۹۴ ه.ق - از شاعران سیالکوت،نیز شاعر فارسی گوی دیگری است که این درون مایه را برگزیده است.

چند تن از شاعران نیز آثار مستقلی درباره ی رویداد واقعی این رسم سروده اند و آن را "ساتی نامه " نامیده اند.

شاید نخستین ساتی نامه،مثنوی "نوعی خبوشانی" - متوفی به سال ۱۰۱۹ - به نام "سوز و گداز"باشد.دومین سراینده ی ساتی نامه،"میرزا مهدی کشمیری" - متخلص به مجرم،متوفی به سال ۱۲۷۳ ه.ق - است.ساتی نامه ای دیگر نیز از شاعری متخلص به "وارسته"به یادگار مانده است.


 http://s1.picofile.com/file/6894930580/ophujdftrh_tggh.gif واژگان کلیدی: ساتی چیست؟،ساتی یعنی چه،آیین و رسم ساتی در هندوستان،توضیحی در باره ی سنت ساتی،مقاله ای پیرامون سوزاندن زنان هندی پس از فوت شوهرانشان،ساتی در زبان و ادبیات فارسی،ستی و ستی سرایی،ساتی در بین شاعران ایرانی.

دیدگاه ها برای این مطلب


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی