اشعار آیت الله بهجت فومنی

ادبستان شعر و هنر

اشعار آیت الله بهجت فومنی

شعر نخست:

 

هر که از قرآن و عترت دور شد        

از حُظُوظ آدمی مهجور شد

 
گر تو را تمثیل باشد رهنما            

عترت و اعداء مثالش را گشا

 
جمع عترت بر مثالِ انبیاء   

دیگران فرعون و جمعِ اشقیاء

 
خود بده انصاف در این فِرْقَتَیْن         

قلب سالم چه بگیرد؟ بَیْن بَیْن

 
یا بگو: فرعونی ام همکار او   

یا بگو با مُوسی ام هم یار او

 
یا بکن کاری که فرعونش فزود        

یا بکن کاری که موسی می نمود

 
قصد با عزم و اراده اعتقاد  

قابل عفو است فعلش کم زیاد

 
دوستی با نوریان، جذبی به نور     

دوستی با ناریان، وَیْل و ثُبُور

 
با مُعاوی گر شدی چون اَمْس غَدْ    

با علی اندر بهشتی بی مَرَدّ

 
این هم آمد اختصاص اهل حق      

دفتر ایمان به ما داد این ورق

 


شعر دوم:

 

عشق آن باشد که در آب فرات       

تشنه تر بینی تو نورِ کاینات


عشق آن باشد که در میدان جنگ  

خود برهنه سازد از هر لُبْس و رنگ

 
عشق آن باشد که می بُرید دست دید

چون یوسف ز خودبینی بِرَست

 
عشق آن باشد که چون تیری کشند

بی خبر باشند غرق مَهوشند

 
عشق آن باشد که از تکرار ذکر       

بشنود مذکور ذاکر شد به سِفْر

 
آن که در هر حال، برهانش بدید      

غیر او نزدش سیه بُد یا سفید

 
زشت و زیبا در قبالش بی جلال      

لایُقاسُ، ور بود یوسفْ جمال

 
متکی بر نور او، مسرور شد           

آمن از نزدیک و از هر دور شد

 


شعر سوم:

 

از تنفس پی به صاحب می بری     

قطع آن دیدی زعبرت بگذری

 
ای خدا! واضح مرا مشکل مدار        

مشکلات دهر بر من سهل دار

 
چون که در دست تو باشد کُنْ فَکان            

چون به دیگر سو رَوَم در هر زمان؟

 
گر فراموشم بداری خویش را          

یادِ چیزی کی کند دردم دواء؟

 
از مناجاتم اگر کردی برون  

کی سعیدم می نمایی از درون؟

 
گر به من کردی جهنم را محل        

گویم: ای اهل جهنم! لاحِیَل

 
من خدایی غیر حق نشناختم        

با شماها در جهان ننواختم

 
دوست بودم با همه یاران حق       

دشمن بدکار و بدداران حق

 
روسیاهی در عمل این جا براند      

نقطه ی بیضاء من در جا بماند

 
گرچه من این جا سیه رو آمدم       

متصل با حبل مولایم شدم

 
من نگفتم: روسفیدم در جهان       

 نامه ام نبود سیه با این و آن

 
صاحب وُدّی بُدم چون مو دقیق       

همچون بودم با اَوِدّائش رفیق

 
چشم من با دشمنان، روحم لطیف

من نبودم خار ره سر هر شریف

 
حالیا! در دوزخم بگذاشتی            

ساقیا ! هر تلخ، شیرین داشتی

 
چون ز دستت آب ریزی بنگرم            

بنگرم دست تو، آبش ننگرم

 
گفت لقمان: تلخ، شیرین شد مرا   

چون ز دست منعمم دیدم وُرا

 
ناخنی از دست تو در لقمه ای       

گر ببینم باشد اَحلی طُعمه ای

 
چند پرسی: تلخ بُد یا خوشگوار؟    

نیست تلخ ار می رسد از دست یار

 
گرچه در یاری دروغم داخل است    

با دروغِ دوستان کَالْغافِل است

 
گر بگویی: دوستی کامل نبود        

گویمت، سلمان و بُوذْر دلْ که بود؟

 
گر بگویی مثل بد، گه داشتی        

گویمت: تَوّابیش بگذاشتی

 


 شعر چهارم:

 

هر که از نور خدا آگاه شد  

نزد او دنیا، چو قعر چاه شد

 
شب در اُخری، روز در دنیاست او    

روز شبْ داران چو شب اُخری است او

 
در ترهّب انعزال اندر مکان  

در تهجّد قسمت آمد در زمان

 
شب، بساط خلوت عشاق اوست   

روز، مشی خاص بر مشتاق اوست

 


شعر پنجم :

 

این همه لاف زن و مدعی اهل ظهور

پس چرا یار نیامد که نثارش باشیم


سالها منتظر سیصد و اندی مرد است

آنقدر مرد نبودیم که یارش باشیم


اگر آمد خبر رفتن ما را بدهید

به گمانم که بنا نیست کنارش باشیم


واژگان کلیدی :محمدتقی بهجت فومنی،محمد تقی بهجت فومنی،محمدتقي بهجت فومني،اشعار آیت الله بهجت،نمونه شعر آیت الله بهجت،شاعر آیت الله بهجت،شعرهای آیت الله بهجت،شعری از آیت الله بهجت،یک شعر از آیت الله بهجت،شعر دینی مذهبی آیینی آیت الله بهجت،شعر آیت الله بهجت در مورد امام زمان،آخرین شعر آیت الله بهجت،آخرین شعر آیت الله بهجت،اشعاری از دیوان آیت الله بهجت،آية الله بهجت،شعر درباره امام زمان از آیت الله بهجت.

Mohammad-Taqi Bahjat Foumani

دیدگاه ها برای این مطلب


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی