مفاخره در ادبیات فارسی

ادبستان شعر و هنر

مفاخره در ادبیات فارسی

مفاخره در اصطلاح ادبی شعری است که شاعر در آن،فضل،کمال، بزرگ منشی،شجاعت و افتخارات خانوادگی خویش را بیان کند.مفاخره را می توان یکی از شاخه های " حماسه " دانست.مفاخره در حقیقت به خاطر عواملی هم چون آزردگی های شخصی ناشی از توقعات برآورده نشده از صاحبان ثروت و قدرت یا برتری جویی نسبت به دیگران،حسادت،خودشیفتگی،تعصبات ملی و قومی و انگیزه های دیگر ساخته می شود.

اینگونه شعر در قرن ششم ه.ق به علت گسترش روابط دینی ایرانیان و اعراب،در ایران رواج یافت.مفاخره گویی مختص به ادبیات کهن نیست و به نوعی نیز خودستایی غلوآمیز نمی باشد،بلکه معمولا به گله گزاری و در نهایت به مشاجره ی قلمی کشیده می شود.مناقشات و مشاجرات قلمی بدین صورت است که شاعران مفاخره گو،خود را با بزرگان شعر عصر خود مقایسه کرده،شعرهای او را پاسخ می دهد و در این راستا،برای اثبات همسانی و بلکه برتری خود،نظیره گویی نیز می کند،بدین صورت که شاعر،شعری را که مورد توجه مردم است انتخاب کرده و به همان سبک،وزن و قافیه جواب می دهد و در این راه از تمام توان علمی و هنری خود استفاده می کند.


واژگان کلیدی:مفاخره چیست،مفاخره یعنی چه،معنی مفاخره،مفاخره به چه معناست،مفاخره در زبان و ادبیات فارسی،توضیح درباره مفاخره در شعر و ادب پارسی،صنعت مفاخره،آرایه ادبی مفاخره،مقاله ای پیرامون مفاخره،مفاخرات زبان فارسی،مفاخره در شعر و نظم.

دیدگاه ها برای این مطلب


نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی